Home » Reisverhalen

Reisverhalen

Wat zeggen onze reizigers?

J&J Cars is een autocartouroperator voor reizigers en scholieren die op zoek zijn naar een veilig vervoersmiddel, een betrouwbare chauffeur en al het nodige comfort om hun trip te vergemakkelijken. Uiteraard kiest u niet voor zo maar de eerste de beste, daarom schenkt J&J Cars u een blik achter de schermen om u te overtuigen van haar troeven.

Overtuig uzelf van onze voordelen

J&J Cars rijdt u overal naar toe. Van een bestemming heel dichtbij tot eentje over enkele grenzen heen. Maar ongeacht uw reisbestemming, wij verzekeren u een aangename rit van begin tot einde. Waarom? Omdat onze passagiers onze prioriteit nummer één vormen. Omdat uw wensen en behoeften centraal staan tijdens de hele tour, zowel tijdens de reis heen als terug. Puur rijcomfort enerzijds en de nodige portie enthousiasme anderzijds zorgen ervoor dat uw excursie of vakantie goed begint, maar ook weer eindigt. Ideaal voor iedereen die een trip voor de boeg heeft!

Verhalen door de mond van onze reizigers

Speciaal voor u hebben we op deze pagina enkele verhalen opgelijst, die u ongetwijfeld zullen overtuigen van ons kunnen. U leest er de verhalen van voorbije klanten die ons kozen als partner en hoe zij hun busreis hebben ervaren. Neem gerust een kijkje en scrol door de verhalen heen. Wedden dat u geen andere organisator meer wilt voor uw reis?

Nog steeds niet overtuigd?

Hebt u onze reisverhalen gelezen, maar twijfelt u toch nog aan ons als partner voor uw reis? Dan overtuigen we u graag zelf over wat we voor u kunnen betekenen! Op onze offertepagina kan u steeds terecht voor een eventuele prijsofferte voor uw busreis en op onze contactpagina kan u alle nodige gegevens terugvinden voor uw overige vragen. Onze medewerkers stellen alles in het werk om u zo goed mogelijk van dienst te zijn.

 

Net terug van een weekje ski-vakantie in Semogo. De heen- en terugreis verliep prima dank zij de deskundigheid van 2 ervaren chauffeurs, met name Jos en zijn echtgenote. Want met een grote autobus in kleine smalle straatjes rijden, gladde wegen trotseren, is echt niet evident. Het hotel was prima, het eten was lekker. Een uitstap met de Bernina express was gewoonweg schitterend. En niettegenstaande we de trein verlieten in Pontresina stond Jos en zijn echtgenote weer klaar om ons tot in Sankt Moritz te brengen waar we een heerlijke wandeling maakten rondom het meer van Sankt Moritz. Ondanks het feit dat niet alle pistes open waren hebben we toch heerlijk kunnen skieen want weer waren het Jos en zijn echtgenote die ons naar de skipistes bracht. Tof, heel tof !

Ingrid uit Deurne

Dinsdag 16 juni 2015

Omstreeks 18.00 u. arriveren druppelsgewijs de deelnemers op de markt van Dessel. Jos, onze buschauffeur is, zoals steeds, goed op tijd. De fietsen worden ingepakt met karton en isolatiebuizen en vakkundig in de aanhangwagen gehangen. Iedereen is paraat, nog een afscheidskusje en we vertrekken even over half 7 naar de carpool van Paal waar waar de rest van de groep wordt opgepikt. Hier installeren we ons voor een busreis van zo’n 900 km naar Valdidentro.  J&J-cars, Jos en Jeanine, zullen ons voor de derde keer letterlijk in goede banen tot op onze bestemming brengen. Zij zijn ongetwijfeld een deel van ons project geworden en staan alweer garant voor een vlotte heenreis.

De eerste twee uren, iedereen is nog fit en wakker, worden de deelnemers welkom geheten en is er tijd voor kennismaking tussen de twee groepen. Na de eerste stop  wordt de bus omgetoverd tot een cinema. De film ‘Pride’, een geëngageerd meesterwerkje over het sociale verzet in Wales van mijnwerkers en homo’s ten tijde van Margareth Tatcher, wordt door de meesten gesmaakt.

Omstreeks 23.00 u. wordt de bioscoop omgetoverd tot een slaapvertrek. Zowat iedereen gaat horizontaal, het licht gaat uit … oogjes dicht en snaveltjes toe. Met uitzondering van Guy en Marc die om beurt Jeanine gezelschap houden. Zij heeft ondertussen het stuur overgenomen en neemt het grootste gedeelte van de nacht voor haar rekening.

In de vroege ochtend openen de deelnemers hun ogen om te constateren dat we al op Oostenrijks grondgebied zijn. De zetels van de bus gaan weer verticaal om de laatste 200 km. al kronkelend af te leggen. In Trepalle, even voorbij Livigno, wordt de tank nog eens volgegoten. Nog zo’n kleine 20 km en de vermoeiende heenreis zit erop.

Woensdag 17 juni 2015

Luigi, de hotelbaas, staat ons al op te wachten en we worden onmiddellijk op een stevig ontbijt getrakteerd. De kamers worden ingedeeld en dan is er tijd om te rusten of de onmiddellijke omgeving te verkennen.
’s Middags volgt nog een Italiaanse pasta, de ideale basis om de geplande rit aan te vatten. Afwisselend zijn ‘Bormio 2000’ of ‘Cancanosee’ onze opwarmers. Vandaag wordt het Cancano, goed voor zo’n 45 km. Ik wijs sommige nieuwkomers op de torens in de verte, of beter in de hoogte met de kanttekening dat dit ons einddoel is. Ik zie al enkele bedenkelijke gezichten, maar iedereen tracht zijn ongerustheid of wantrouwen te verbergen.

Om half twee wordt het startschot gegeven en dalen we met zijn allen naar Premadio, waar de eerste klim voor de pedalen wordt geschoven: 10 kilometer bergop aan een gemiddelde van 7 à 8 %. Men spreekt wel eens van ‘de kleine Stelvio’. Vooral de haarspeldtochten van de laatste 6 km hebben voor deze associatie gezorgd.

Guy en ik volgen het kleurrijke peloton met een geleende wagen  van het hotel. Wij zien niet alleen het kleurverschil, maar meer nog het grote verschil in klimmerscapaciteiten. Algemeen beschikken de Desselaars over de betere klimtroeven, maar de Tienenaars en Luc (onze Westvlaming uit Waregem) kiezen wijselijk voor een tragere kadans. Geen probleem, iedereen raakt zonder kleerscheuren boven en wordt beloond met het prachtige panorama van ‘di torre de Fraele’ en het meer even verderop. Ik merk toch enkele gefronste wenkbrauwen die de diepste gedachten niet kunnen camoufleren: “Als dit een opwarmer is, wat staat ons hier dan in godsnaam nog te wachten ?”

De afdaling verzacht de pijn. In Bormio genieten we van een versnapering, waarbij wonderlijk genoeg alle cola’s werden voorzien van een flinke scheut rhum. Niet meteen de cocktail waarop onze fietsers zaten te wachten.
De tocht naar het hotel heeft aan het einde nog een onverwachte verrassing in petto, een korte maar zeer nijdige helling. De kaarten zijn gelegd. Iedereen kan zich nu een idee vormen van het programma dat de komende dagen op ons ligt te wachten.

Donderdag 18 juni 2015

Om Vlaamse sporen na te laten in drie landen moeten we vroeg uit de veren. Vandaag worden de renners met de bus naar Zwitserland gebracht. Vandaar vertrekt de stoet naar Oostenrijk om via de Stelvio weer terug te keren naar Italië. De kuiten en dijen worden ingesmeerd om de langste rit aan te vatten. Helemaal in het begin heeft Jean-Marie mechanische pech, maar samen met een Italiaanse begeleider slaagt hij erin om terug te keren bij de groep. Het heeft wel krachten gekost op een wisselend  dalend en stijgend traject. De klim van San Martina naar Nauders, 7 km en niet te stijl, wordt door iedereen goed verteerd.

Het vervolg is van een andere dimensie. Alvorens dit aan te pakken kunnen we in hotel Erika de tank wat bijvullen met de koning der Italiaanse pasta’s: spaghetti bolognaise.

Langs de Reschenpass, met ongeveer halfweg het kerktorentje dat uit het meer verrijst, gaat het licht golvend naar de apotheose: de Stelvio. Marc en Andrea wagen het erop om ook  voor het fietspad langs de Reschensee te kiezen. Niet voor lang echter want na enkele kilometers wordt deze onderneming zo hachelijk dat we moeten terugkeren naar de hoofdweg. Zo verliezen we voor enige tijd de renners uit het oog. Maar met een Italiaanse kamikazepiloot achter het stuur wordt de achterstand snel ingelopen en sluiten we opnieuw aan. De groep  moet nu kiezen of ze via Prato of Umbrail de Stelvio zullen beklimmen. Een viertal jongens kiezen voor het onbekende avontuur via Umbrail. Alle anderen zullen via Prato de beruchte 48 haarspeldbochten trotseren.

Voor beide groepen geldt een bijkomende handicap. Ze hebben al een goeie 90 km in de benen alvorens ze het loodzware slotstuk krijgen voorgeschoteld. ‘La cima Coppi’ of ‘het dak van de Giro’ worden in het wielermilieu als bijnamen gehanteerd voor deze verschrikkelijke col. Fausto Coppi, Eddy Merckx, Marco Pantani en voor ons ook Thomas De Gendt maakten van deze col een mythe. Hier werd meermaals over winst en verlies in de Giro beslist.

De eerste 15 km zijn zwaar, maar voor iedereen een haalbare kaart. Bij onze tweede tussenstop met de jeep, na zowat 10 km, noteren wij toch al een tijdsverschil van meer dan een half uur tussen il primo en l’ ultimo.
Op een bepaald punt, met nog circa 10 km. voor de boeg, onthult de Stelvio zijn geheim. Steeds weer moet ik hier denken aan de woorden van een toevallige local die we hier enkele jaren geleden ontmoetten. “Che cosa fate qui ? E solo per capri e conoglie.” Vrij vertaald: “Wat doen jullie hier ? Dit is alleen voor bokken en konijnen.” Het uitzicht naar de top is gewoonweg indrukwekkend, tenminste voor hen die nog wat krachten over hebben. Voor de gevleugelde klimmers geeft het allicht een kick, een adrenalinestoot. Voor hen die de reservetank stilaan moeten aanspreken geeft het beeld vermoedelijk geen aanleiding tot een vreugdedans.

De met een halve meter hoog rotsstenen muurtje omrande weg kronkelt zich met zijn nog talrijk resterende haarspeldbochten schijnbaar oneindig naar boven. Het asfalt heeft gaandeweg meer en meer te lijden van de wisselende, vaak barre weersomstandigheden. Hoe dan ook is het een lijdensweg, voor de ene meer dan voor de andere.

Andrea en ik besluiten hier om met de jeep in één ruk naar boven te rijden om zeker als eersten de top te halen. We zijn nog net op tijd om de nummer 1, Stefan, op het hoogste punt te verwelkomen. Dit wijst op de immense tijdsverschillen die hier zullen neergezet worden. Guy is met de vijf renners, die langs Umbrail de Stelvio beklommen, el enige tijd aangekomen. We halen alle rugzakken uit de jeep zodat wij terug kunnen keren om de fysieke paraatheid van de laatsten te peilen. Eén voor één passeren we ze, harkend en zwoegend op de stijle flanken van deze bergreus. Menigmaal horen we uitlatingen als “Wat drijft ons hier eigenlijk toe?”, “Waarom doen we dit toch ?” Eentje heeft nog zin voor melodie en bazelt nog net verstaanbaar; “Och was ik maar bij moeder thuis gebleven.”  In bocht 26 komen we de laatste tegen die onmiddellijk te kennen geeft dat hij de strijdbijl begraaft. Begrijpelijk, zelfs verstandig om de rest van de week toch nog enigszins te kunnen doorstaan. Een paar bochten terug pikken we ook de voorlaatste op. Al de anderen zetten hun tocht verder en overwinnen met bravoure de Stelvio. Eénmaal op de top maakt het wrange gevoel, eigenaardig genoeg, zeer snel plaats voor een soort van innerlijke euforie.

Het heeft niet alleen moeite, maar ook tijd gekost. Tussen half 7 en 7 uur bereiken we het hotel.

Vrijdag 19 juni 2015

Rekening houdend met de weersvoorspellingen wisselen we de ritten van vrijdag en zaterdag. Vandaag verkennen we een totaal nieuwe etappe die zich volledig in Zwitserland zal ontplooien. Het wordt een eerste kennismaking met de onvoorspelbaarheid van deze regio.
Met de bus worden we in Zernez gedropt en dalen we 6 km tot in Susch waar we linksom de Fluelapass opstormen.

Enkelen laten deze rit aan zich voorbijgaan en volgen het traject met de hotelbus. David koos ervoor om de Stelvio langs de wat makkelijkere kant vanuit Bormio te doen. In zijn eentje, op zijn eigen tempo, en met de volle intentie om dit keer wel de top te halen. Het lukte hem ook, waarvoor een dikke proficiat.

Halfweg de Fluelapass wachten we de renners op en is er nog geen vuiltje aan de lucht. Het is een mooie beklimming op gave en brede wegen. Wanneer we de achtervolging met de jeep opnieuw inzetten, merken we bij het naderen van de top dat dreigende wolken zich opstapelen boven ons. Enkele minuten later is het hek van de dam. Het begint te regenen, zelfs wat hagel en sneeuw en de temperatuur nadert het vriespunt. Tijd voor improvisatie, want in dit scenario is het voor de renners niet meer doenbaar om de tocht verder te zetten. Ze worden één voor één, nat en verkleumd, opgevangen in de bus. Hier kunnen ze hun kledij verwisselen. Ondertussen wordt een warm onderkomen klaargestoomd in het nabij liggende hotel of restaurant. Daar eten we ons lunchpakket en worden de verdere plannen herbekeken.

Andrea en ik dalen weer af om de nog achtergebleven renners op te pikken en naar de top te brengen. Ik heb er mij ondertussen al bij neergelegd dat in deze helse omstandigheden deze etappe vroegtijdig zal moeten beëindigd worden.
Maar met de droge kledij, enkele versterkende pistolets en de warmte binnen raken de renners weer gemotiveerd. We besluiten het komende deel van het traject met de bus verder te zetten en in de buurt van de Albulla in te schatten of we met de fiets weer verder kunnen. Op weg naar Tiefencastl priemt de zon weer door de wolken en op 6 km van de voet van de Albula worden de fietsen weer van de aanhangwagen gehaald.

De Albulla, zo verzekerden de Italiaanse begeleiders, is een beklimming van 12 km. Een complete misrekening, zo blijkt. Ook Marc en Guy moeten schuldig pleiten, want op de top klokken we af op circa 20 km. Maar de adembenemende vergezichten en panorama’s maken veel goed. Slechts enkelen beslissen om de laatste kilometers in de jeep af te ronden. De kaap van 2000 m is nogmaals overschreden en alweer is koude ons deel. Boven wordt de rit  beëindigd en rijden we naar Pontresina waar de dames worden opgepikt die hier met de Bernina Express zijn geland.

Een bewogen dag, die weer (te) laat eindigt, dit keer  mede door de onvoorziene grillen van de weergoden.

Zaterdag 20 juni 2015

Vandaag staat weer een monument op het programma: de col van Pantani en volgens Armstrong de moeilijkste van allemaal, de Mortirolo. Al moet ik toegeven dat de meningen hierover sterk verschillen. Minder hoog, beneden de sneeuwgrens, minder koud zijn elementen die de stelling van Armstrong twijfelachtig maken. Maar toch, met zijn steile percentages boven de 15 % blijft het een huzarenstukje om de top te halen.
Voor de sterkeren hebben we een extraatje in petto: de Trivignopas. Guy en ik ontdekten deze kleine Mortirolo toen we tijdens de Giro met de wagen noodgedwongen langs dit parcours werden gestuurd. De mindere goden sturen we via Stassona naar Aprica waar de twee groepen opnieuw samen komen voor de lunch.

De eerste kilometers van de Trivigno zijn moordend. Luigi en ik zien enkele keren de zes moedigen schuddend, trekken en vloekend (“miljaardedju, hoe hebben jullie dit rotding gevonden ?”) passeren tegen percentages die dicht aanleunen bij de 20 %. Ook de jeep ronkt bij momenten om de zware stukken te overwinnen. Sloopwerk is dit. Na 7 km wordt het eindelijk minder stijl en kunnen de renners relatief genietend naar de top fietsen.

Na lunch dalen we van Aprica naar Edolo, waar de aanloop naar de Mortirolo wordt begonnen. Vier kilometer verder, in Monno, begint de eigenlijke klim die na 13 km. zijn einde kent. Hoewel dit zeker niet de zwaarste kant is, blijft de Mortirolo een verschrikking. Vooral de laatste 2,5 km volgen de bochten elkaar snel op en komen we niet meer onder de 10 %.
Leo, Frank en Rudi vinden nog de moed om de resterende 40 km. tot aan het hotel, lichtjes bergop, ook nog fietsend af te leggen. Chapeau. De anderen stappen in Tiolo op de bus.  Dit keer zijn we goed op tijd aan het hotel zodat er ruim de tijd is om te ontspannen tot het avondeten.

Het hotel laat de pizza’s aanrukken en het avondmaal wordt gekleurd door een lokale accordeonist. Vanwege een plots gebrek aan belangstelling gaat het geplande bezoek aan de warmwaterbronnen niet door. Jammer, maar anderzijds ook begrijpelijk gezien de loodzware opdracht van de laatste drie dagen.

Zondag 21 juni 2015

Voor de laatste dag krijgen de renners de keuze. Met de lange terugreis in het achterhoofd kan geopteerd worden voor een rustigere rit naar Bormio 2000, een klim van 10 km. Een tweede mogelijkheid bestaat erin om er nog één laatste keer een serieuze lap op te geven en het gevecht met de Gavia aan te gaan. De Gavia is, net als de Stelvio op de eerste dag, een klim naar een hoogte van meer dan 2600 m, gespreid over een lengte van 26 km. Geen lachertje en altijd is er het grote vraagteken: Wat staat ons te wachten éénmaal we boven de 2000 m komen?

Tot mijn grote verwondering kiezen de meesten voor de Gavia. En jawel hoor, de laatste kilometers worden we weer verrast door een sneeuwbui. Gelukkig zorgt een stevige rugwind ervoor dat het allemaal wat minder guur en ijzig aanvoelt dan het hondenweer op de Fluela. Op de top wordt in restaurant Bonetti alles in gereedheid gebracht voor de duik naar beneden. Een goeie ‘café Americano’ of ‘een cappuccino’ en de terugtocht kan zonder noemenswaardige averij worden aangevat.

In Bormio sluiten we op een terrasje op Plaza Cavour af met een drankje en de zon is weer van de partij. Nog een laatste maaltijd in hotel Miravalle en omstreeks 18.00 u. stappen we op de bus om de terugrit naar onze heimat te beginnen. Wat napraten, cinema, zetels plat en bij het ontwaken bevinden we ons zo goed als op Belgisch grondgebied. Jos & Jeanine leverden weer voortreffelijk werk.

Het zit er weeral op. Zoals steeds is de week voorbijgevlogen. Het allerbelangrijkste is het feit dat we weer gespaard bleven van ongevallen. Het weer was niet echt denderend, maar toch bleef de schade beperkt tot enkele koude momenten en sneeuwbuien op de Fluela en de Gavia. Het hotel stond ook dit keer garant voor een aangename en vriendelijke sfeer, veel hulp, de nodige faciliteiten en lekker en voldoende eten.
Wij wensen jullie allemaal, zonder uitzondering, gemeend te feliciteren voor de knalprestatie die jullie leverden. De medaille voor moed en strijdlust gaat wat ons betreft naar de twee dames Krista en Kaat, die meer dan hun mannetje hebben gestaan.  Meer nog dan dat, danken wij jullie voor de toffe en fijne samenwerking en de positieve ingesteldheid.

Voor volgend jaar nemen wij even de tijd om alles op een rijtje te zetten en na te denken over de mogelijkheden die er ongetwijfeld nog liggen. Wij stellen voor om na de grote vakantie (eind september – begin oktober) één of meer avonden te plannen om nog eens na te kaarten en de toekomstmogelijkheden te bekijken. Wij houden jullie op de hoogte.

Marc uit Dessel

Zondag 6 september 2015 om 05:30u in de vroege ochtend, vertrokken we met 40 enthousiaste passagiers vanaf het station te Genk, richting Italië.

Een plezante reis kondigde zich aan gezien het feit dat wij met een splinternieuwe bus deze lange reis zouden maken met twee zeer vriendelijke en behulpzame chauffeurs die beiden de naam Jean-Pierre droegen.

Na +/- 3uur rijden kwamen wij aan onze eerste stopplaats aan. Dit was de grensovergang in Luxemburg waar iedere reiziger de kans kreeg om de benen te strekken en tevens te ontbijten. Door Frankrijk reden wij naar de Gotthardtunnel (CH) waar wij voor het eerst het echte comfort van deze bus konden smaken. Knus, lekker in de bus zitten, terwijl wij een film konden bekijken met een drankje. Het deerde ons niet dat het buiten slecht weer was. De temperatuur in de bus was zeer aangenaam en het zitcomfort ideaal. Het kon ons dan ook niet deren dat wij (relatief) lang dienden te wachten om de tunnel in te rijden. Het was voor ons in ieder geval minder zwaar dan voor al die autobestuurders die eveneens dienden aan te schuiven in zeer traag tempo om de tunnel in te rijden. Zalig om zelf niet te moeten rijden. Eveneens vonden wij het heel fijn dat wij aan de verschillende péages, zowel in Frankrijk als in Italië, helemaal geen oponthoud hadden en vlot konden doorrijden. Dit doordat J&J cars de péages op voorhand betaald had.

In de vooravond en na +/- 1000km te hebben afgelegd kwamen wij aan in Bologna. Nadat de handbagage door beide buschauffeurs vakkundig werd uitgeladen kon iedereen inchecken voor de eerste overnachting in Italië’s Anderendaags na het ontbijt reden wij verder richting Diamante, een klein badstadje in hartje Calabrië (I) en na enkele malen te hebben gestopt (+/- om de 3uur), kwamen wij eindelijk aan op onze bestemming. Opvallend was dat praktisch alle passagiers het hadden over een fijne, vlotte busreis en helemaal niet vermoeid bleken.

De 10-daagse vakantie is zeer goed verlopen en het weer viel enorm mee. Soms iets te warm, maar liever dat dan regen. De verschillende uitstappen (4 in totaal) ter plaatse met de bus van J&J cars waren plezant en goed georganiseerd met een professionele gids. Ondanks de smalle straatjes en moeilijke bergpassen, zijn wij dank zij de grote rijvaardigheid van onze chauffeur, steeds met een ongeschonden bus terug kunnen keren naar ons hotel.

Wij vertrokken op vrijdag 18 september na het ontbijt terug richting België waar wij na een zeer voorspoedige reis en overnachting in Bologna, ’s avonds aan het station te Genk arriveerden. Wij zijn heel blij dat wij twee goede vakbekwame chauffeurs aan boord hebben gehad en met een zeer comfortabele bus een reis van +/- 2.000km hebben kunnen afleggen.

Wij wensen dan ook J&J cars te bedanken voor het ter beschikking stellen van haar ‘nieuwe’ bus evenals het ons toewijzen van chauffeurs met een grote verantwoordelijkheidszin en toewijding voor hun beroep. Beste chauffeurs: Hartelijk dank om ons veilig heen en weer te rijden.

Aan jullie allen: ‘Veel succes in de Toekomst’.
Namens ARCE Limburg

Umberto uit Hechtel-Eksel

Op 12 september 2015 vertrokken we voor onze reis naar Schoppernau. Een behulpzame chauffeur pikte de eerste groep op in Loppem om 4.15 uur, vervolgde zijn rit naar Roeselare om daar de grootste groep mee te nemen om 4.45 uur. Na een rustig rit, waarop de meeste mensen wat sliepen, nam Achiel over om ons naar Oostenrijk te brengen. De tocht verliep zeer vlot, de nodige tussenstops werden in acht genomen en ook de reizigers kwamen steeds stipt op tijd. Rond 18.30 uur waren we ter plaatse.

De verwelkoming door Hermine van het hotel was zeer warm en hartelijk, de respectievelijke kamers werden toegewezen en rond 19.30 uur zaten we aan tafel voor een lekkere, deugddoende maaltijd. Daarna volgde de welverdiende rust.

13 september was een vrije dag. Velen vertrokken met de kabelbaan naar Diedamskopf, waar een misviering plaatsvond en een alpenhoorntreffen. Indrukwekkend!

Op 14 september vertrokken we om 8.30 uur met de bus naar de Lunersee, een natuurlijk stuwmeer, te bereiken via de kabelbaan. Tot onze spijt regende het pijpenstelen en de wandeling viel voor de meeste mensen letterlijk in het water. Toch genoten we in de Douglashütte van een mooi uitzicht en een lekker drankje. Daarna reden we naar Bludenz, een Romeinse oude stad, waar we ons konden te goed doen aan enkele bezienswaardigheden of lekker konden rondkuieren. Tot ieders spijt was de fabriek van de Milkachocolade gesloten omdat de bezoekuren werden gewijzigd, helaas zonder verwittiging. Toen gingen we maar naar een shoppingcenter en trakteerde Sabien ons elk met een Twix als zoete troost!

Op 15 september vertrokken we om 7.30 uur met de bus naar Rattenberg, met eventjes een tussenstop aan de belevenisparking Trofana Tyrol. Rattenberg is het kleinste stadje van Oostenrijk, met nauwe steegjes, kleurrijke huizen en vele winkeltjes met voornamelijk glaswerk. Er was ook mogelijkheid om glasblazers en glasschilders aan het werk te zien. Fascinerend bij zulke hoge temperaturen. We konden ook de rijke religieuze kunst via beelden en schilderijen bewonderen, alsook de prachtige muur- en plafondschilderingen in het voormalige Augustinerklooster met museum. De meeste beelden dateerden uit de 16de eeuw. Een schat aan antiek! Daarna ging de tocht naar de Kristallwelten van Swarovski, geopend in 1995. Je kon de fonkelende wonderkamers bezoeken en tal van bezienswaardigheden. Natuurlijk kon je in de Kristallwelten Store sieraden, accessoires, figuurtjes en zelfs Swarovskioptik bewonderen en eventueel kopen. 's Avonds was er in de Feldersaal in Schoppernau een Heimatavond (muziek en volksdans). Velen van onze groep genoten van deze gezellige avond. De deelname was vrijblijvend.

Op 16 september bracht Achiel ons om 10 uur weg voor een kleine uitstap naar het bergmeertje Seewaldsee. In Fontanella namen we het bergtreintje naar het meertje. Sommigen wandelden er te voet naartoe. Onderweg en ook boven genoten we van een prachtig uitzicht. Heerlijk om er te verpozen! 's Avonds werd ons Willi's heerlijke buffet aangeboden, opgeluisterd met live Heimatmuziek, gespeeld door onze drie bekende muzikanten die er duchtig de ambiance inhielden.

17 september werd voor iedereen een vrije dag. 's Avonds brachten we in de Stube een gezellige avond door met een dubbele quiz en bingo gekoppeld aan leuke prijsjes.

Op 18 september vertrokken we om 8.30 uur met de bus richting Bregenz, waar we om 10.10 uur de boot namen naar het eilandje Lindau. De naam verwijst naar "eiland waarop de lindebomen bloeien". Daar had iedereen vrije tijd om te wandelen, te winkelen of te genieten van de mooie parken en gebouwen. Het bezoek aan de prachtige kerk en het vakmanschap van het beschilderde Rathaus kon velen bekoren. Spijtig genoeg bleven de terrasjes leeg want het regende pijpenstelen. Rond 14 uur vertrokken we terug met de boot richting Bregenz, waar we onze vrije tijd op een leuke manier konden benutten.

19 september was er in Schoppernau het grote volksfeest naar aanleiding van de terugkeer van ongeveer 1000 schapen vanuit de bergen. In het dorp is er live muziek, worden schapen geschoren, zie je de pasgeboren lammetjes en is er een markt met streekproducten en producten van het schaap. Men kan er eten en drinken in samenwerking met de plaatselijke horeca.

Op 20 september namen we na het ontbijt om 7.30 uur afscheid van ons hotel in Schoppernau. We beleefden er een fijne tijd, met veel vriendschap, plezier en verzorgd en lekker eten.

Onze chauffeur Achiel lag zeker mee aan de basis van een fantastische reis. Door zijn jarenlange ervaring bezorgde hij ons een veilig gevoel in de soms moeilijke situaties op de bergpaden. Het is een prachtchauffeur die we niet graag zouden missen! DANK JE WEL!

Ghislaine uit Assebroek

Deel uw verhaal met anderen

Hebt u een onvergetelijke tijd beleefd met J&J Cars? Dan moet u deze wel delen met ons en onze klanten! Laat iedereen meegenieten van uw verhalen en belevenissen en bezorg uw reisverslag gerust via onderstaand formulier.
Fotootjes, afbeeldingen, quotes, dagverslagen, algemene indrukken, noem maar op: ze zijn allemaal meer dan welkom!

Minimal

  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><p>
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.

Plain text

  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><p>
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.
Photos
Bestanden moeten kleiner zijn dan 64 MB.
Toegestane bestandtypes: png gif jpg jpeg.

Vertical Tabs

Offerte Aanvragen

Bent u aangewezen als organisator van een daguitstap of een meerdaagse reis? Dan zit u bij J&J Cars goed voor een passend transport. Wij zorgen voor de nodige veiligheid tijdens de heen- en terugreis, maar ook voor een continu gemak aan boord tijdens uw excursie of vakantie zelf. Meer informatie? Vraag hier geheel vrijblijvend uw prijsofferte aan, aangepast aan uw reis, behoeften en budget!

Ons aanbod

J&J Cars brengt u naar om het even welke Europese bestemming waar u naar toe wilt, op eender welk moment van het jaar. Bovendien bieden we u ook georganiseerde reizen aan en meteen ook de mogelijkheid om u in te schrijven. Wilt u onze volgende passagier worden? Zet dan vandaag nog nog de eerste stap naar een onvergetelijke busreis en vul uw gegevens onmiddellijk online in!

Fotoalbum

Omdat beelden meer dan woorden zeggen, heeft J&J Cars enkele prachtige foto’s van onze trouwe klanten en passagiers gebundeld tot meeslepende fotoreportages. Geniet van een blik door het fototoestel van onze reizigers en beleef een klein stukje van hun geslaagde reizen. Ontdek zelf waarom zij voor J&J Cars hebben gekozen en waarom ook u voor ons moet kiezen voor een memorabele reis!

Reisverhalen

J&J Cars heeft al een jarenlange ervaring achter de rug en heeft dus ook al talloze reizen mogen verzorgen in heel Europa. Het resultaat? Geweldige herinneringen die we wel moeten delen! Op deze pagina kan u daarom terecht voor de allerleukste reisverhalen van onze passagiers. Twijfelde u nog aan ons als partner voor uw reis? Dan zullen deze verhalen en ervaringen u als vanzelf overtuigen!